Historia i projekt Palau

Siedziba chóru

Orfeó Català, założone w 1891 roku przez Lluísa Milleta i Amadeua Vivesa, było wiodącą siłą Renaixençy, katalońskiego odrodzenia kulturalnego. Towarzystwo potrzebowało siedziby, dlatego w 1904 roku zlecono budowę Palau, którą wzniesiono w latach 1905–1908. Sfinansowano ją ze składek publicznych, a zamożni barcelońscy mecenasi również przekazali środki. Budynek otwarto w lutym 1908 roku, a w 1909 roku rada miasta przyznała architektowi nagrodę za najlepszy budynek roku.

Architekt

Lluís Domènech i Montaner był architektem i politykiem oraz wiodącym głosem katalońskiego modernizmu, miejscowej odmiany secesji. Według Palau ściśle współpracował z ceramikami, rzeźbiarzami, twórcami witraży i innymi rzemieślnikami, dzięki czemu budynek stał się syntezą sztuk. Wikipedia dodaje, że mecenasi prosili o materiały i techniki odzwierciedlające katalońską tożsamość, a on pozostawił lokalnym rzemieślnikom swobodę twórczą.

Racjonalna struktura, bogata powierzchnia

Wikipedia zauważa, że projekt jest zarówno racjonalny, jak i ozdobny. Stalowa rama i cegła podtrzymują budynek, a ściany były wczesnym przykładem konstrukcji szkieletowej, dzięki czemu może w nich tkwić tak wiele szkła. Krzywe wygrywają z prostymi liniami, a motywy florystyczne i organiczne przewijają się przez całość. Palau znajduje się w starej dzielnicy Sant Pere, a nie w XIX-wiecznej Eixample, gdzie stoją inne modernistasowe zabytki Barcelony.

Front uliczny

Fasada przy Carrer de Sant Pere Més Alt była pierwotnym wejściem aż do 1989 roku. Na rogu stoi grupa rzeźbiarska La cançó popular catalana autorstwa Miquela Blaya — święty Jerzy pod centralną postacią kobiecą symbolizującą muzykę. Wzdłuż frontu biegnie balkon, wyłożony parami kolumn pokrytych mozaiką, każda w innym wzorze. Powyżej stoją popiersia Palestriny, Bacha i Beethovena, a całość wieńczy mozaikowy fronton autorstwa Lluísa Bru.

Sala koncertowa

Sala koncertowa jest główną atrakcją. Palau opisuje ją jako zwieńczoną centralnym świetlikiem przedstawiającym słońce, z organami górującymi nad sceną i naturalnym światłem wypełniającym wnętrze. Scenę otaczają muzy, z sufitu wyłaniają się walkirie Wagnera, a w sali stoją popiersia Anselma Clavé i Beethovena. Wikipedia przypisuje świetlik Antoniemu Rigaltowi, z odwróconą kopułą w złocie otoczoną błękitem.

UNESCO i renowacja

UNESCO wpisało Palau na Listę Światowego Dziedzictwa 4 grudnia 1997 roku, wraz z Hospital de Sant Pau, kolejnym dziełem Domènecha i Montanera. Palau podkreśla, że jest jedyną salą koncertową z tym wyróżnieniem. Wikipedia odnotowuje renowację i rozbudowę w latach 1982–1989 autorstwa Oscara Tusquetsa i Carlesa Díaza oraz otwarcie mniejszej sali, Petit Palau, w 2004 roku. Dziś Palau organizuje zarówno zwiedzanie, jak i koncerty.

Jak je zobaczyć

Można wejść na dwa sposoby. Koncert przenosi Cię do sali na cały wieczór, a bilety na zwiedzanie Palau prowadzą za dnia przez foyer, klatkę schodową, salę Lluísa Milleta i salę koncertową. Palau informuje, że zwiedzanie i koncerty to osobne bilety. Koncert tria gitarowego dostępny na tej stronie to bilet na koncert, a zwiedzanie wymaga odrębnej rezerwacji. W drugim przewodniku znajdziesz porównanie obu opcji.

Czytaj dalej: Zwiedzanie Palau czy koncert?