Geschiedenis en ontwerp van het Palau

Het hoofdkwartier van een koor

Het Orfeó Català, in 1891 opgericht door Lluís Millet en Amadeu Vives, was een toonaangevende kracht van de Renaixença, de Catalaanse culturele heropleving. De vereniging had een thuis nodig, en het Palau werd in 1904 in opdracht gegeven en tussen 1905 en 1908 gebouwd. Publieke inschrijving betaalde het, en welgestelde Barcelonaanse mecenassen droegen ook bij. Het gebouw opende in februari 1908, en de stadsraad kende de architect in 1909 haar prijs toe voor het beste gebouw van het jaar.

De architect

Lluís Domènech i Montaner was architect en politicus, en een toonaangevende stem van het Catalaans modernisme, de lokale vorm van art nouveau. Volgens het Palau werkte hij nauw samen met keramisten, beeldhouwers, glas-in-loodkunstenaars en andere ambachtslieden, zodat het gebouw een synthese van de kunsten werd. Wikipedia voegt toe dat opdrachtgevers vroegen om materialen en technieken die de Catalaanse identiteit weerspiegelden, en dat hij lokale ambachtslieden creatieve vrijheid gaf.

Rationele structuur, rijke oppervlakte

Wikipedia merkt op dat het ontwerp zowel rationeel als ornamentrijk is. Een stalen frame en baksteen dragen het gebouw, en de muren waren een vroeg voorbeeld van een curtain-wallconstructie, waardoor er zoveel glas in kon. Bochten verslaan rechte lijnen, en florale en organische motieven lopen door het hele ontwerp. Het Palau staat in de oude wijk Sant Pere, niet in de 19e-eeuwse Eixample, waar de meeste andere modernista-monumenten van Barcelona staan.

De straatgevel

De façade aan de Carrer de Sant Pere Més Alt was tot 1989 de oorspronkelijke ingang. Op de hoek staat de beeldengroep La cançó popular catalana van Miquel Blay, een Sint-Joris onder een centrale vrouwelijke figuur die de muziek symboliseert. Langs de voorzijde loopt een balkon, omzoomd met gepaarde zuilen bedekt met mozaïek, elk in een ander ontwerp. Boven staan bustes van Palestrina, Bach en Beethoven, en een mozaïekfronton van Lluís Bru bekroont het geheel.

De concertzaal

De concertzaal is de trekpleister. Het Palau beschrijft haar als bekroond door een centraal lichtkoepel die de zon voorstelt, met het orgel dat over het podium waakt en natuurlijk licht dat de zaal vult. Muzen omringen het podium, Wagners Walkuren komen uit het plafond tevoorschijn, en bustes van Anselm Clavé en Beethoven staan in de zaal. Wikipedia schrijft de lichtkoepel toe aan Antoni Rigalt, met een omgekeerde koepel in goud omringd door blauw.

UNESCO en de restauratie

UNESCO verklaarde het Palau op 4 december 1997 tot Werelderfgoed, samen met het Hospital de Sant Pau, een ander werk van Domènech i Montaner. Het Palau stelt dat het de enige concertzaal is met deze erkenning. Wikipedia vermeldt een restauratie en uitbreiding tussen 1982 en 1989 door Oscar Tusquets en Carles Díaz, en een kleinere zaal, het Petit Palau, die in 2004 werd geopend. Het Palau organiseert vandaag zowel bezoeken als concerten.

Hoe u het kunt bezoeken

Er zijn twee manieren om binnen te komen. Een concert brengt u 's avonds in de zaal, en met de bezoektickets van het Palau wandelt u overdag door de foyer, de trap, de Lluís Millet-zaal en de concertzaal. Het Palau meldt dat bezoeken en concerten aparte tickets zijn. Het gitaartrioconcert op deze site is een concertticket, en een bezoek is een aparte boeking. Zie de andere gids voor de keuze tussen beide.

Lees verder: Palau-tour of concert?